By lot On

In Geloof

Bootvluchtelingen vs. vijfpuntige-sterren

Eén waarheid

Toen ik nog een kleine uk was, groeide ik op in Evangelische kerk. Ik leerde vlaggen, aanbidden en maakte kijkdozen met daarin de kruistocht van Jezus. Alles leek vanzelfsprekend en logisch. Naarmate ik echter ouder werd, ontdekte ik meer stromingen. Waar de Evangelische leer voorheen gelijk stond aan het christendom, ontdekte ik nu dat het ‘maar’ een stroom is. Er bestonden namelijk ook Protestanten, Baptisten, Katholieken en zelfs Jehova’s getuigen en Mormonen. Omdat ik niet beter wist, was ik altijd overtuigd dat zij niet beter wisten. Het ware geloof lag in de Evangelische kerk. Wij hadden namelijk elektrische gitaren. En dat zei genoeg, vond ik.

Sinds een paar weken ben ik op reis en heb ik veel nieuwe mensen ontmoet. Terwijl ik gister mijmerde in mijn hangmat, dacht ik na over de ontmoetingen. Vooral die met christenen. Was het christendom maar simpelweg alleen in stromingen in te delen, dacht ik. Het is veel complexer dan dat. Mijn kerk bijvoorbeeld bestaat grotendeels uit Evangelisten, maar weer daarin bestaan talloze andere naamloze groeperingen. Bij stromingen alleen houdt het denk ik niet op. Het gaat nog verder. Iedereen heeft zijn eigen waarden en normen en op basis daarvan belijden we ons geloof. Dat maakt dat de één full-time demonen uitdrijft en de ander bootvluchtelingen redt.

Harry vecht voor gerechtigheid naar aanleiding van Amos 5, en Mirjam gaat er alleen maar nóg fanatieker van vlaggen.

Vrij interpreteerbare Bijbel

Terwijl ik dat zo overdacht, werd ik gefrustreerd. Hoe ouder ik word, hoe ongrijpbaarder het geloof soms lijkt. Elke groep proclameert namelijk hoe broodnodig het is om ons meer bezig te houden met juist dát ene onderwerp, omdat het ‘van wezenlijk’ belang is. Kennelijk is de Bijbel behoorlijk vrij interpreteerbaar, want ik heb al zoveel tegenstrijdige boodschappen gehoord dat ik soms de kluts kwijtraak. John ziet in Romeinen 13 een fictief dialoog, en Janny leest daar hoe kwaad God zich maakt over homoseksuelen. Harry vecht voor gerechtigheid naar aanleiding van Amos 5, en Mirjam gaat op basis van dit vers nog fanatieker vlaggen. En sommigen zijn er nog verbazingwekkend goed in om het te onderbouwen en beargumenteren ook. And you know what? Ik ben er gevoelig voor.

1 + 1 = 3

Hoe komt dat? Vroeg ik me af, terwijl ik de hangmat nog een zetje gaf. Ik denk omwille van twee cruciale elementen. Allereerst heb ik er een gruwelijke hekel aan als dingen niet rijmen. Als twee mensen één bijbelvers volledig anders interpreteren en ik ze beide in een hoog vaandel heb staan, word ik enigszins geïrriteerd. Naar wie moet ik nu luisteren? ‘Luister naar Jezus!’, krijg ik dan vaak als antwoord. Leuk, maar projectie en framing hebben ook invloed op mijn relatie met Jezus.
Naast het tegenspreken van boodschappen, lijken ook veel boodschappen een onzichtbare tijdbom te bevatten. “God is liefde, maar ik heb onlangs een profetie ontvangen dat heel Amerika wordt gebombardeerd”. En dat maakt bang. Idem dito wat betreft de eindtijd. Ben ik de enige die het opvalt dat vooral 50-plussers dit onderwerp mateloos interessant vinden? Vrij logisch, want twintigers zijn nog druk bezig met daten, trouwen en zich voortplanten. Ik kan me voorstellen dat je de wederkomst verkies boven zelf sterven, als je tachtig bent. De oplossing voor dit alles? Bekeer je tot Jezus. Graag nu. Is deze angst-prediking een juiste insteek? Ik betwijfel het.

Superman-syndroom

Objectief is het lang niet altijd. Ik leerde ooit tijdens Psychologie dat men van nature geneigd is zijn eigen waarheden en denkbeelden te versterken. Dat kan door mensen om je heen te verzamelen met dezelfde overtuigingen, of door je onder te dompelen in lectuur dat jouw denken bevestigt. Ik doe precies hetzelfde als ik een nieuwe laptop koop. Ik pik de positieve recensies van het internet en complimenteer mijzelf nog eens vanwege mijn fantastische aankoop. Daarnaast vertelde mijn Psychologie-docent ook over het Superman-syndroom: het feit dat ik vind dat ik wel kan bellen achter het stuur, maar het voor de rest van de wereld levensgevaarlijk is. Suggereer ik eigenlijk mee dat ik dingen beter weet of kan. Laten daar de meeste christenen nou nét een handje van hebben. We zijn net mensen…

De gerechtigheids-kudde daarentegen krijgt wellicht kromme tenen van de Joodse feestdagen en zet provocerend een extra grote kerstboom in huis met kerst.

De grootste kerstboom, graag

Eerlijk is eerlijk, ook ik heb mijn voorkeuren. Armen eten geven vind ik veel prettiger dan meezingen op Hillsong. Maar hoe komt het, dat de ene geobsedeerd is door vijf-puntige sterren, en de ander door gerechtigheid? Zou het komen omdat we ons comfortabel met een bepaald onderwerp voelen, en ons daaraan vastklampen? De eindtijd-afdeling wordt wellicht panisch van het idee om een vluchteling in huis te nemen en gaat daarom nóg harder bidden voor God’s terugkeer. Uit beter weten verklaren zij vluchtelingen als gevolg van een gebroken wereld. De gerechtigheids-kudde daarentegen krijgt wellicht kromme tenen van de Joodse feestdagen en zet provocerend een extra grote kerstboom in huis met kerst. En ik? Ik probeer maar het angst-evangelie te vermijden en luister zo veel mogelijk naar mensen die ik op een voetstuk heb staan.

Prioriteiten

Hoe je het ook wendt of keert, we hebben allemaal diverse prioriteiten. En net als dat ik mij onlangs een blender van ruim honderd euro aan heb laten smeren, ben ik ook gevoelig voor deze invloeden. Wat moet je filteren? En wat juist niet?

Ik ben bang dat er geen hapklare oplossing voor is. Mijn gedachtenspinsels gaan nu vooral over de mensen die God belijden, maar waar het om gaat is God zelf. Net als dat het nieuws je wereldbeeld vervuild door framing en projectie, wordt ook mijn geloofs-beeld met enige regelmaat vervuild. Wat echter de framing en projectie inhoudt, ben ik nog steeds aan het ontdekken. Net als dat achtergrondjournalistiek, zorgvuldig onderzoek en het loslaten van actualiteit de oplossing is voor goede nieuwsgeving, is zorgvuldig tijd doorbrengen met Jezus zelf de oplossing, denk ik.

Misschien kom ik op den duur tot de conclusie dat we allemaal radars zijn in een groot web. Met al onze eigen specialismen en eigen vakgebieden. Ik hoop het oprecht, want het idee dat we allemaal ons eigen geloof hebben gecreëerd vind ik behoorlijk creepy. En laat het angst-evangelie nou nét zijn wat ik graag vermijd….