By lot On

In Europa, Reizen, Spanje

Alleen reizen is heerlijk. Je bent zo vrij als een vogel. Je eet wanneer je wilt. Je doet wat je wilt. Ziet wat je wilt.

Maar eerlijk is eerlijk

Het is niet altijd koek en ei. Vorige maand verbleef ik anderhalve week in een uitgestorven hostel. Laagseizoen. En dan krijg je een negen-bedden-kamer. Voor jezelf. Niet echt het toppunt van gezelligheid, nee.

En ineens wist ik het

Ik neem een hond. Geen eenzame momenten meer. Altijd een kameraad bij je. Ik zag het helemaal voor me. Samen hardlopen op het strand. Rennend achter een tennisbal. Ik had het licht gezien.

Twee weken later stond ik in een oorverdovend hondenasiel in Zuid Portugal.

Doe mij die maar

Ik wees naar een zielige hond in de hoek van de kooi. Ik houd wel van honden die de kat uit de boom kijken. Beter dan viervoeters met een overdosis testosteron. Die snuffelen alleen maar aan gênante plekken. En scheuren je nieuwe Vera Moda-shirtje aan stukken.

Wat ik alleen niet wist, was dat ‘ie zo bang als een wezel was. Tijdens onze eerste wandeling verstopte de hond zich achter elke boom die hij vinden kon. We liepen daarom ook maar 2 kilometer. In anderhalf uur. Dat hardlopen kon ik voorlopig op m’n buik schrijven.

Maar dat loste we wel op met Cesar Millan, dacht ik zo.

Alles ging goed komen

Ik las zelfs op Google dat hondeneigenaren heel gezond zijn. Je bent natuurlijk verplicht dat beest drie keer per dag uit te laten. Kom je nog eens achter je laptop vandaan. Anders schijt ‘ie immers je hele hostel vol.

Wacht

Mag een hond wel een hostel in? En mag het mee naar Marokko? Als je het niet erg vindt dat ze je hond braden en vervolgens opeten, dan is dat geen enkel probleem. Aldus Google.

Toen de hond vervolgens ook nog eens midden op de weg een dikke bonus legde – 2 meter naast een boom, was de maat vol. Ik bracht de trillende hond terug naar het asiel. Om mijn schuldgevoel af te betalen heb ik maar een grote donatie achtergelaten.

Conclusie?

Je eenzame momenten bestrijd je dus niet met een getraumatiseerde hond. En zelfs al was het zo, dan mocht je geen enkel hostel binnen. Raak je alleen maar bevriend met gepensioneerde hondeneigenaars uit dure hotels. In plaats daarvan plak ik wel een nodding dog op m’n dashboard. Net echt.